حیف که روی تو غیرت دارم،وگرنه روسریت رااز همین سطر باز می کردمکه همه ببینندچه خیالی بافته اماز موهایت…...بـا ایـن شـراب هـامـسـت نـمـی شـوم دیـگـربـایـد دوبـاره سـراغ چـشـم هـای تـو بـیـایـم !...گاهیهوس میکنمدر آغوشت حل شوم !باهمه سردیت،هنوزبرایم گرمترین حس دنیایی …!...ایـنـکـــهمیـان دسـتـانَـتلـحـظـه ای چـشـــم هــــایــــم را بـبـنــــدم…و دنـیــــا بـــه سکـوت صـــداینَـفَـس هــایَـت فــــرو رَوَدنمیــــدانــــــی …چه هـیـجـــانــــی ست …...تو در هوای تمام شعرهایمجا مانده ای!خودت را که میگیری از بیت هایم،هوای جملاتم ابری میشود…با من بمان، تا پاییز شعرهایمبا تو اردیبهشت شود…

امروز1395/02/17 ترم سه کارشناسی طراحی تو خوابگاه نسترن تو سبزواره.الان سه ترمه از همه چیز دورم تا اینجا 19 ساعت راهه.از خونمون.خیلیارو داشتم تاالان.خیلیا رم نه.با خیلیا دوست بودم با خیلیا دشمن.با خیلیا خندیدم با خیلیا گریه کردم.درد خیلیارو تجربه کردم دردای زیادیم برام غریب بود.ادمای زیادی دورم بودن که یا ازم متنفر بودن یا خیلی دوسم داشتنو بم تکیه کردن.خیلیام بی دلیل رفتن.بودن خیلیارو التماس کردم.رفتن خیلیارم تمنا.تو این مدت خودمو شناختم. ضعفمو تنهاییامو غریبای ک تحمل کردم.دلم شکست دلم شاد بود.با اخلاقای زیادی اشنا شدم.اما با وجود همه اینا بازم زندگی همونه.بازم غصه هس. بازم آدم بد هس.باز تنهات

دم از بازی حکم میزنی

دَم از حکم دل میزنی

پس به زبان”قمار”برایت میگویم

قمار زندگی را به کسی باختم که “تک دل” را با “خشت” برید

جریمه اش ” یک عمر” ” حســــرت ” شد . . .

باخت ِ زیبایی بود

یاد گرفتم به “دل” ، “دل” نبندم

یاد گرفتم از روی “دل” حکم نکنم

“دل” را باید ” بُــر” زد جایش “سنگ” ریخت

که با “خشت” “تک بــُری” نکنند

رفتی؟به سلامت..!من خدا نیستم که بگویم صدبار اگر توبه شکستی باز آی..آنکه رفت به حرمت آنچه با خود برد حق بازگشت ندارد..رفتنش مردانه نبود لااقل مرد باشد برنگردد..خط زدن برمن پایان من نیست,بلکه آغاز بی لیاقتی توست..همیشه بهترینها مال من بوده و هست..اگر مال من نشدی قطعا بهترین نبودی و نیستی..این تو نیستی که مرا فراموش کردی..این منم که به یادم اجازه نمیدهم حتی از نزدیکی ذهن تو عبور کند..صحبت از لیاقت است..محکمتر از آنم که برای تنها نبودنم آنچه را که اسمش را غرور گذاشته ام برایت به زمین بکوبم..احساس من قیمتی داشت که تو برای پرداخت آن فقیر بودی.. [ یکشنبه ۱۳۹۵/۰۳/۰۹ ] [ 1:1 ] [ deleh.دله ] [ ]

تکیه به شونه هام نکن من از تو افتاده ترم ما که به هم نمی رسیم بسه دیگه بزار برم کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم حیف تو نیست کنج قفس چادر غم سرت کنم من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها نه برده ی حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها من عاشقم همینو بس غصه نداره بی کسیم قشنگیه قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم.....

عشقم...مبارک.... . . . . روزنبودنت مبارک... بی من بودنت... نخواستنت.... رفتنت... عاشقانه رهاکردنت... ندیدنت... وعده هایت... آروزهای محالت... روزنادیده گرفتن عشقت مبارک... همه وهمه...... روزازبین بردن آروزهای شیرینم مبارک... کشتن احساساتم مبارکت باد... . . . . قهرمان.... بازوان قوی داشتی؟؟؟ یادل سنگی؟؟؟ که توانستی یک شبه....هرچه که بودرافراموش کنی... ضربه ات کاری بود... ضربه ای به بهای زندگیم...مبارکت باد... باختم....تنهایم مبارک...

تو را دوست می دارم به سان کودکی که آغوش گشوده ی مادر را! شمع بی شعله ای که جرقه را! نرگسی که آینه ی بی زنگار چشمه را! تو را دوست می دارم به سان تندیس میدانی بزرگ، که نشستن گنجشک کوچکی را بر شانه اش و محکومی که سپیده ی انجام را! تو را دوست می دارم! به سان کارگری که استواری روز را، تا در سایه ی دیوار دست ساز خویش قیلوله کند!

رو به عکست میکنم تا تو بری حالا که رفتن تو مسلمه واسه تو شروع راه خوشی هاواسه من شروع غصه و غمهواسه این که کم نیارم پیش تو ، تو گلوم بغضمو پنهون میکنم بعد از این بجای خنده های تو گریه رو به خونه مهمون میکنم شکست حس خستگیت مبارک ، نبود من تو زندگیت مبارک گذشتن ثانیه های سنگین ، رسیدن به دل خوشیت مبارک شکست حس خستگیت مبارک ، نبود من تو زندگیت مبارک گذشتن ثانیه های سنگین ، رسیدن به دل خوشیت مبارک رو به عکست میکنم نبینمت نه که فکر کنی دلم می خواد بری از روی ناچاریه این سکوت من آخه روت نداره اشکام اثری لحظه ی رفتنت از خونه بدون خیره میشن تو چشمام عکس چشات همه حرفامو با عکست میزنم زنده میشن همه ی خا

همینجوری گزشت تا بهمن 94 بهم خبر داد میاد دیدنم آها یادم رف بگم منو اون تو فضای مجازی باهم آشنا شدیم یه مدت نبود بعد گف رباط پاشو عمل کرده برا همین نبوده.خیلی فوتبالی بود.که 8اسفند اومد .خیلی میترسیدم مخصوصا وقتی از شهر دور میشد.کلاسمو پیچوندم به نیت دکتر تا ساعت 7 باهم بودیم.برگشتنی دخترای هم اتاقیمو از دانشگا بردیم خوابگا. بدش رفتیم نهار بخوریم.اما همه جا بسته بود. یه رستوران بود اسمش احسان بود رفیم اونجا دید مسافریم برامون حاظر کرد. بعد بازم رفتیم دور بزنیم تو جاده نیشابور یه پار بود به اسم پارک صنعتی.داشتم سکته میکردم.برگشت تو چشام نگا کرد گف اگ میخواستم غلطی بکنم تو شهر خودم پول میدادم یک

روزا مث دیونه ها پرسه زنون تو کوجه ها شبا یه گوشه از اتاق گریه آه بی صدامث همون خواب سیاه رفتو منو تنها گزاشت گفتن این قصه تلخ ارزش خوندنو که داشت شب قبل از عمل برا اینکه استرسم بریزه باهام حرف زد شاید نزدیک دو ساعت شد. بعد عمل وقتی به هوش اومدم تنها کسی که حضورشو حس کردم اون بود.شب بخاطر درد زیاد نتونستم اس بدمش .صب دیگ ترخیصم کردن. همین که رسیدم بش پی ام دادم.گف چرا خاموش بودی گفتم گوشیم خرابه.براش از گوشی که دستم بود عکس فرستادم.دست پسر عموم روش بود چنتا استیکر تعجب فرستاد گفتم چی شده گف الهی بمیرم دستات چقد کوچیک شده...... کلی خندیدمو گفتم دست پسر عمومه خودش از خنده غش کرد. چن روزی درد داش